از روزی که دکتر عنایت کلایی به مساله حداقل ها در علم اقتصاد اشاره کرده است و معیارهای خود را در این زمینه ارائه نموده است مدام این سوال در ذهنم شکل می گیرد که کدام دانشکده اقتصاد در ایران می تواند محیطی را ایجاد نماید تا دانشجویان اقتصاد بتوانند چنین حداقل هایی (۱و۲) را کسب نمایند. البته من در این نوشته قصد پاسخ به این سوال را ندارم و تنها می خواهم در مورد یک اشتباه تارخی که در زندگی ام مرتکب شدم کمی حرف بزنم. مثل تمام کسانی که در ایران اقتصاد می خوانند ما نیز در دانشکده اقتصاد شیراز بودیم و تا آنجا که می دانم زمانیکه فارغ التحصیل شدیم تقریبا کسی را نمی شناختم که حداقل های مورد نظر و نیاز عنایت را در سطح دوره کارشناسی داشته باشد. البته از آن مهمتر اینکه حتی کمتر کسی را هم می شناختم که در این دانشکده به گونه ای آموزش دیده باشد که آمادگی پذیرش این حداقل ها را در دوره کارشناسی ارشد داشته باشد. حتی آندسته از بچه ها که در امتحان کارشناسی ارشد هم قبول شده بودند نیز چیزی بیش از همان دروس مورد نیاز این امتحان را بلد نبود.

اما اشتباه تاریخی من: آن سال اولین سالی بود که دانشکده اقتصاد شریف دانشجوی کارشناسی ارشد اقتصاد می گرفت و ترسی در میان همگان بود که هیچکس نمی دانست این دانشکده چه جور جایی است. امثال من نیز که رتبه مان به این دانشکده می خورد به دلایل مختلف از رفتن به این دانشکده منصرف شدیم. من به دانشکده اقتصاد علامه طباطبایی رفتم و امروز پس از گذشت سه سال از فارغ التحصیلی ام باید صادقانه بگویم که من از نرفتن به شریف پشیمانم و هر روز که می گذرد بیش از پیش افسوس می خورم. اما دلایلم: ۱- دانشکده اقتصاد شریف در دروران کارشناسی ارشد تنها اقتصاد درس می دهد. یعنی در این دانشکده دانشجویان فقط اقتصاد می خوانند و بس. ۲- بخش عمده ای از حداقل های مورد نیاز عنایت در این دانشکده تامین می شود و زمینه برای یادیگری بخشی دیگر از این حداقل ها فراهم می شود. ۳- این دانشکده دانشجویانش را به قصد فرستادن آنها به یک بازار رقابتی (اروپا و امریکای شمالی و کانادا) تربیت می کند و بنابراین آنها دارای مهارتهایی می شوند که این قبیل مهارتها هرگز در دانشکده اقتصاد علامه، تهران و شیراز و ... اصلا جایگاهی ندارند. ۴- سایر دانشکده های اقتصاد ایران هرگز به دانشجویان خود به مانند یک سرمایه و سرمایه گذاری قابل بازگشت نگاه نمی کنند اما شریف چنین است. گویی اصل کمیابی را خوب فهمیده اند. دیروز که به این دانشکده رفتم دیدم در این ایام چندین نفر از دانشجویان از خارج برگشته این دانشکده در آنجا سخنرانی دارند و به شدت مورد حمایت استادان قرار دارند. ۵- سایر دانشکده های اقتصاد ایاران حتی دانشجویانشان را به قصد اینکه در ایران نیز بهترین باشند پرورش نمی دهند و گویی این موضوع اصلا برای آنها اهمیت ندارد. یادم هست که در دانشکده اقتصاد علامه از هر کدام از ما به خاطر یک ترم تاخیر ۲ نمره کم می کردند  و هرگز به این موضوع فکر نمی کردند که این فرد فردا در این کشور به عنوان فارغ التحصیل این دانشکده با نمره تز حداکثر ۱۷.۵ چه باید بکند؟

ما این اشتباه را مرتکب شدیم و امروز هم نه جایگاه علمی داریم نه آینده ای در این حوزه. عمرمان را تلف کردیم در جاهایی که حداقل های مورد نظر حامد و عنایت هرگز تامین نمی شد. دیگر مجالی برای بازگشت نیست و رمقی هم نمانده. اما شما که می توانید این اشتباه را مرتکب نشوید؟ (تمامی این موراد تنها نظر شخصی من است).